Na terenie klasztoru znajdowała się kaplica, w której przechowywano resztki dębu, w którym według tradycji żył pustelnik Tichon z Kaługi. Mnisi opiekowali się również uważanym za święte źródłem położonym w odległości trzech wiorst od klasztoru, nad którym znajdowała się cerkiew Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”.
Monaster został zamknięty decyzją władz bolszewickich w 1920 i zaadaptowany na technikum z internatem. Zabudowania klasztorne silnie ucierpiały w czasie II wojny światowej; wojsko ZSRR podjęło również próbę wysadzenia dzwonnicy, będącej punktem orientacyjnym dla niemieckiej artylerii. Gmach nie uległ jednak zniszczeniu po detonacji ładunków wybuchowychA. Nizowskij, Samyje znamienityje..., ss.227–228. Już po wojnie władze radzieckie nakazały rozbiórkę głównego soboru Przemienienia Pańskiego. Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał monaster dopiero w 1992A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.228.
Przypisy
Bibliografia A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000,
Kategoria:Monastery eparchii kałuskiej i borowskiej Kaługa, pustelnia