W pierwszych dniach listopada 1918 brał czynny udział w rozbrajaniu jednostek austriackich w Krakowie. 2 listopada został wcielony do jednej z kompanii 5 pułku piechoty Legionów, z którym udał się na front (ukraiński). W marcu 1919 został przeniesiony do formującego się 1 pułku piechoty Legionów, z którym uczestniczył w walkach na terenach wschodnich.
Do listopada 1937 pozostawał w 1 pp Leg. na stanowiskach dowódcy 1 kompanii ckm i komendanta obwodowego przysposobienia wojskowego w Wilnie w stopniu kapitana. Pod koniec roku 1937 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Kościerskiego Batalionu Obrony Narodowej. Obowiązki dowódcy batalionu łączył z funkcją komendanta 88 Obwodu Przysposobienia Wojskowego. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W lecie 1939 został odwołany z Kościerzyny do Warszawy. Z chwilą wybuchu wojny uczestniczył w obronie Warszawy jako dowódca I batalionu 360 pułku piechoty. Dowodzony przez niego baon obsadzał drugą linię obrony pododcinka Wola, następnie obsadził „Fort Wolski”, 18 września wziął udział w natarciu „po osi Górce–Blizne dla ściągnięcia jak największych sił niemieckich na siebie” po czym obsadził samodzielną pozycję Blizne–Chrzanów.