Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niewoli niemieckiej, do końca wojny przebywając w oflagach (w Lubece jako tzw. honorowy jeniec wojenny, a następnie w Dössel – przeniesiony tam karnie za działalność konspiracyjną na terenie obozu).
Po wyzwoleniu oflagu w kwietniu/maju 1945 i przekształceniu go w Polski Obóz Wojskowy, przez kilka miesięcy pozostawał na jego terenie, poważnie zapadając na zdrowiu (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy). Zmarł 17 października 1945 w wyniku pooperacyjnego zapalenia płuc w Dortmundzie. Został pochowany w kwaterze polskich jeńców wojennych cmentarza w Dössel (obecnie część Warburga), na którym spoczywa do dziś.
Był żonaty i miał dwóch synów: Wiesława Zygmunta (ur. 27 sierpnia 1923) oraz Romana Wojciecha (ur. 1 stycznia 1930).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7228 – 17 maja 1922. Krzyż Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi – 25 maja 1939 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne