Dla zwiększenia dynamiki zróżnicowano upozowanie postaci; frontalne ustawienie siedmiu apostołów, tworzących najdalszy plan, kontrastuje z ruchliwym upozowaniem Marii i św. Jana oraz flankujących ich dwóch apostołów ukazanych w profilu. Dostrzegalne jest także łoże będące "przegrodą" dzielącą plan najbliższy z najdalszym.
Analiza Gdańskie Zaśnięcie Marii jest jednym z najstarszych przykładów ukształtowanego w dobie gotyku nowego typu ikonograficznego śmierci Matki Boskiej, zastępującego znany w sztuce bizantyńskiej, romańskiej i gotyckiej typ koimesis. Początkowo temat Ostatniej Modlitwy Marii znany był w malarstwie miniaturowym (głównie w Królestwie Czeskim, następnie w ościennych regionach artystycznych – Śląsku, Małopolsce, Węgrzech i południowych krajów Rzeszy), natomiast gdańskie dzieło uznawane jest za pierwszy zachowany przykład rzeźby w tym typie ikonograficznym, powszechnym w plastyce trójwymiarowej w XV wieku (m.in. ołtarz Wita Stwosza w kościele Mariackim w Krakowie). Apostołowie tworzący najdalszy plan mają głowy podniesione lekko do góry, co jest interpretowane jako związek z nieobecnym w dziele Chrystusem.