Odbywając w ramach służby szereg rejsów szkoleniowych, między innymi ma żaglowcu szkolnym „Iskra”, zainteresował się higieną okrętową i jej związkiem z zapobieganiem chorobom w warunkach morskich. W 1937 roku opublikował pionierską w Polsce pracę Higiena służby na okrętach. W kwietniu 1938 roku został ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Morskiego Marynarki Wojennej w Gdyni Oksywiu, zaś jego następcą w Szkole Podchorążych MW został kapitan Bolesław Szwaczyk.
W sierpniu 1939 roku kapitan Dolatkowski otrzymał przydział mobilizacyjny do organizacji i kierowania Szpitalem Morskim nr 2, powstającym w budynkach Szkoły Morskiej w Gdyni. W połowie września, po zajęciu Gdyni przez wojska niemieckie, został komendantem Szpitala Wojskowego w Babich Dołach, uczestnicząc w obronie Kępy Oksywskiej. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej nadal pozostał w szpitalu, lecząc rannych i chorych. W późniejszym okresie pozostał w Gdyni w dyspozycji władz niemieckich, zajmując się organizacją opieki medycznej dla pozostałych w mieście Polaków. Deportowany w 1944 roku, uciekł i powrócił do Gdyni, gdzie przez kolejne miesiące ukrywał się przed gestapo.