Dla struktur SS i policji ustalono natomiast trzy stopnie alarmowe: Pierwszy (ogłaszany na hasło „Pstrąg”) – oznaczał postawienie w stan pogotowia wszystkich, znajdujących się w dyspozycji sił, skoszarowanie ich i wzmocnienie ochrony; Drugi (ogłaszany na hasło „Szczupak”) – oznaczał rozpoczęcie organizacji obozów zbiorczych oraz przeniesienie wszystkich więźniów policyjnych do Stutthofu; Trzeci (ogłaszany na hasło „Foka”) – oznaczał rozpoczęcie ewakuacji i wyprowadzania więźniów Stutthofu do obozów zbiorczych, zgodnie z przygotowaną wcześniej marszrutą. Placówki SS i policji (za uprzednią zgodą Reichsführera-SS Himmlera) miały przystąpić do ewakuacji swojego personelu, broni, pojazdów i akt.
Podczas prac nad planem „Ewa” Forster podjął próbę zorganizowania specjalnej konferencji na szczeblu ponadregionalnym, której celem miało być skoordynowanie przygotowań do ewakuacji niemieckiej ludności z regionów zagrożonych działaniami wojennymi. Do udziału w konferencji zaprosił gauleiterów z sąsiednich prowincji – Prus Wschodnich (było pewne, że ludność tej prowincji będzie się ewakuować na zachód szlakami wiodącymi przez okręg Gdańsk-Prusy Zachodnie) oraz Pomorza Zachodniego (w tym regionie gromadzić się miała uciekająca ludność z Prus Wschodnich i Zachodnich).