Od 1 marca 1962 do 31 stycznia 1973 pracowała jako adiunkt w UŁ, od 1 lutego 1973 do 31 lipca 1990 jako docent, potem profesor nadzwyczajny i profesor zwyczajny na pełnym etacie do emerytury (30 września 1992), zaś przez następne dwa lata pracowała na 1/3 etatu (1992–1993) i 1/4 etatu (od 1 października 1993 do 30 września 1994).
Kariera naukowa Stypendia zagraniczne do Berlina (dwukrotnie, m.in. w 1960 do Instytutu Etnograficznego Niemieckiej Akademii Nauk) i do Helsinek, pozwoliły pogłębić znajomość etnografii europejskiej i pozaeuropejskiej oraz tradycyjnych kultur rybackich na wyspach Zatoki Botnickiej, Rugii i jezior środkowej Finlandii.
W 1961 obroniła pracę doktorską nt. Podstawy organizacyjne tradycyjnego rybołówstwa zespołowego na Wybrzeżu Kaszubskim (14 grudnia 1961 Rada Wydziału Filozoficzno-Historycznego UŁ zatwierdziła nadanie stopnia doktora), opublikowaną w 1968 pod nieco zmodyfikowanym tytułem (Tradycyjna organizacja rybołówstwa zespołowego na Wybrzeżu Kaszubskim). Od 1 marca 1962 do 31 stycznia 1973 pracowała jako adiunkt i nadal interesowała się tradycyjną kulturą rybacką, ale jej prace dotyczą również spraw rodziny i związanych z nią więzi społecznych oraz zagadnień organizacji prac etnograficznych w Polsce i innych krajach europejskich.