Pogłębiała swą wiedzę z etnografii powszechnej, przebywając 3 miesiące w roku akademickim 1963/1964 w Instytucie im. J. Lipsa, z którym utrzymywała kontakt przez wiele lat (m.in. w 1964 uczestniczyła w konferencji z okazji 50-lecia istnienia tej placówki). Wzięła też udział w Konferencji Bałtyckiej w Berlinie (1966), a w roku 1968-1969 przebywała na czteromiesięcznym stypendium w Finlandii, co pozwoliło jej w muzeach w Helsinkach, Oulu i Tampere zebrać materiał dydaktyczny z etnografii powszechnej.
4 maja 1971 na podstawie książki pt. Przemiany struktury społeczno-zawodowej wsi kaszubskiej w XX w. (1971) Rada Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu nadała jej stopień naukowy doktora habilitowanego (CKK zatwierdziła 24 stycznia 1972).
Po habilitacji i otrzymaniu stanowiska docenta jej zainteresowania naukowo-badawcze uległy rozszerzeniu. Od 1970 uczestniczyła w badaniach zespołowych Katedry Etnografii UŁ nad określeniem stosunku mieszkańców wsi kujawskich do ziemi, opublikowała 2 artykuły (1973, 1974) poświęcone temu problemowi oraz kilka artykułów z dziedziny metodologii badań zmian kulturowych. Najważniejsze w jej badaniach w latach 70.