Pod kierunkiem Otto Lubarscha uzyskał w 1919 tytuł doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy na temat riketsji w etiopatogenezie tyfusuMax Hans Kuczynski: Weitere histologisch-bakteriologische Befunde beim Fleckfieber. Der Nachweis der Rickettsia Prowazeki im Gefäßknötchen beim Menschen. w: Centralblatt für allgemeine Pathologie, Fischer, Jena, tom 30 (1919), s. 193–202.. W 1921 habilitował się i został mianowany kierownikiem Zakładu Bakteriologii w Instytucie Patologii w berlińskim Charité. W 1923 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a rok później profesorem zwyczajnym. Od 1924 członek zarządu Instytutu Patologii CharitéMatthias Heeke: Reisen zu den Sowjets: der ausländische Tourismus in Russland 1921-1941. LIT Verlag Münster, 2003 s. 595. Po dojściu nazistów do władzy, pozbawiony zatrudnienia w instytucie, opuścił Niemcy i początkowo przeniósł się do Francji, skąd w 1936 wyjechał do Peru.
Od 1937 roku pracował w Instytucie Medycyny Społecznej Uniwersytetu San Marcos w Limie. W 1940 rząd peruwiański mianował go szefem Urzędu Zdrowia w północno-wschodnim Peru, gdzie koordynował pracę ośrodków leczenia trądu.