Jan Josef Breuner, także Johann Joseph von Breuner (ur. 20 czerwca 1641 w Wiedniu, zm. 20 marca 1710 w Pradze) – czeski biskup kościoła katolickiego, biskup pomocniczy ołomuniecki w latach 1670–1694, arcybiskup metropolita praski i prymas Czech od 1694 r.
Życiorys Pochodzenie i początki kariery Urodził się w 1641 r. jako syn Ferdinanda Breunera i jego żony Polyxeny z domu Starhemberg. Wywodził się z arystokratycznego rodu Breunerów, który posiadał swoje korzenie w Holandii, a od XV w. osiedlił się w Styrii, a następnie Górnej Austrii, otrzymując w 1693 r. tytuł hrabiów Rzeszy.
Jan Josef Breuner wstąpił do stanu duchownego w 1659 r., pobierając pierwsze nauki przy rektoracie św. Anny w Ołomuńcu. Od 1659 r. był klerykiem w słynnym rzymskim Collegium Germanicum, po którego ukończeniu w 1664 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Rok później otrzymał tytuł naukowy doktora filozofii, po czym wrócił do Ołomuńca. W 1666 r. został tam kanonikiem katedralnym, a trzy lata później scholastykiem. W 1689 r. awansował na dziekana dekanatu katedralnego. 15 grudnia 1670 r. został mianowany przez papieża Klemensa X biskupem pomocniczym diecezji ołomunieckiej z tytularną stolicą biskupią w Nicopolis ad Iaterum. Sakrę biskupią otrzymał w 1671 r.