zostając jednocześnie wikariuszem generalnym diecezji ołomunieckiej i najbliższym współpracownikiem biskupa Karola II von Liechtensteina-Kastelkorna.

Arcybiskup praski Po śmierci arcybiskupa praskiego Jana Bedřicha z Valdštejna został nominowany przez cesarza Leopolda I Habsburga 23 grudnia 1694 r. jego następcą. Prowizję papieską na to stanowisku uzyskał 4 lipca 1695 r., a piętnaście dni później otrzymał paliusz. 6 listopada tego samego roku odbył uroczysty ingres do katedry św. Wita na Hradczanach.

Na początku swoich rządów poprzez swoich pełnomocników dokonał wizytacji kanonicznej wszystkich parafii z obszaru archidiecezji. W 1701 r. zredagował na nowo mszał Rituale Romano-Pragense. W 1706 r. wprowadził nowe zasady dotyczące prowadzenia ksiąg metrykalnych w parafiach. Udało mu się zwiększyć liczbę kandydatów przyjmowanych do seminarium duchownego oraz ufundować dom dla księży emerytów na praskim Nowym Mieście. Udało mu się doprowadzić do odzyskania niektórych dób biskupich takich jak: zamek w Horšovským Týnie i dobra przerowskie. Dzięki hojności szlachty oraz miejscowych prałatów ufundował w Pradze nowicjat dla zakonu bartolomitów, a w 1705 r. trynitarzy. Zmarł w 1710 r. w Pradze i został pochowany w tamtejszym kościele św.