Tadeusz Leon Hiż (ur. 27 kwietnia 1883 w Warszawie, zm. 31 grudnia 1945 w Krakowie) – polski poeta, publicysta i tłumacz, postać cyganerii warszawskiej. Publikował w organach sanacyjnych: Głosie Prawdy i Gazecie Polskiej.
Życiorys Był synem Józefa Tomasza Hiża (1848−1922) i Leontyny Kucz (1850−1920); wnukiem Karola Kucza (od strony matki) oraz Józefa Hiża; prawnukiem Jana Augusta Hiża (od strony ojca); bratankiem Tadeusza Hiża, współwłaściciela firmy wydawniczej „Turkułł i Hiż” w Warszawie.
Urodził się w 1883 roku w Warszawie. „Tradycje rodzinne, a zwłaszcza wzory dziadka [Karola Kucza]” miały wywrzeć na niego duży wpływ. Jako kilkuletni chłopiec wyjechał z rodzicami do Petersburga, gdzie jego ojciec zajmował wysokie stanowisko w rosyjskim syndykacie „Prodameta” (Prodaza metalov). Tam Tadeusz Hiż ukończył gimnazjum. Następnie w 1902 roku wstąpił na Wydział Prawny Uniwersytetu Petersburskiego. Brał udział w życiu polskiej młodzieży, był członkiem zarządu i gospodarzem polskiej kuchni studenckiej w Petersburgu. Został aresztowany za zorganizowanie wiecu w 1907 roku.