Pod koniec studiów, by złożyć egzamin państwowy, przeniósł się do Moskwy. Pozostał tam przez dwa lata. Zaprzyjaźnił się wówczas z Tadeuszem Micińskim, Zdzisławem Lechnickim i Remigiuszem Kwiatkowskim, z którym założył pismo literackie Wzlot, a później Głos Polski. Nie złożywszy egzaminu, powrócił do rodziców do Petersburga. Tam rozpoczął pracę w Dzienniku Petersburskim, za redakcji Stefana Grosterna. Jednocześnie publikował w Kraju, za redakcji Bohdana Kutyłowskiego. Pisywał głównie felietony i recenzje literackie.
W 1920 roku powrócił wraz z rodzicami do Warszawy. Podjął pracę w referacie prasowym Ministerstwa Przemysłu i Handlu jako radca prawny. Wkrótce potem powrócił do działalności dziennikarskiej. Dzięki znajomościom petersburskim rozpoczął pracę w Kurierze Porannym. W maju 1926 roku przeszedł do sanacyjnego Głosu Prawdy, prowadzonego przez Wojciecha Stpiczyńskiego.
Od 1929 roku publikował felietony, recenzje literackie i sprawozdania sądowe w sanacyjnej Gazecie Polskiej, redagowanej przez Adama Koca. Prowadził tam stałą rubrykę Niedole i smutki. W tym czasie „stał się popularną postacią wśród (...) cyganerii warszawskiej”, „też ze względu na swój charakterystyczny strój”.