Przebywał w gronie poetów, intelektualistów, muzyków i malarzy, do którego należeli Kazimierz Tetmajer, Bolesław Leśmian, Julian Tuwim, Kazimierz Wierzyński, Emil Zegadłowicz i Franciszek Fiszer.
Przełożył na język polski z języka angielskiego książkę 16 zasad człowieka interesu kanadyjskiego dziennikarza Herberta Newtona Cassona (1923), oraz z języka francuskiego powieść Walka o ogień J.-H. Rosny (wraz z Ignacym Mrozowskim, 1929).
Ostatnie wiersze napisał w czasie powstania warszawskiego. Dwa z nich, Bezimienni i Barykada znalazły się w Antologii polskiej poezji podziemnej Jana Szczawieja (1957). Po powstaniu Tadeusz Hiż osiadł w Krakowie. Tam zmarł 31 grudnia 1945. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim 3 stycznia 1946.
W 1915 roku ożenił się z Emilią z domu Elżanowską, wówczas studentką Politechniki Petersburskiej. Mieli dwóch synów: Stanisława (1915−1999) i Henryka (1917−2006).
Publikacje (wybór) Wybór wierszy, Warszawa 1908 Sen o skrzydłach.