Sa'ad umocnił władzę nad organizacją i przemianował ją na Syryjską Partię Socjal-Nacjonalistyczną.
W 1948 roku oddział bojowników partii pod wodzą Mustafy Sulejmana walczył między Lod i Ramla w I wojnie izraelsko-arabskiej (przeciw Izraelowi).
Wiosną 1949 roku Foreign and Commonwealth Office szacował liczbę członków partii na około 4000 osób (głównie prawosławni i druzowie).
W marcu 1949 roku w Syrii w następstwie zamachu stanu rządy objął Husni az-Za’im będący niegdyś członkiem Syryjskiej Partii Narodowej. Nie chcąc doprowadzić do podobnego przebiegu zdarzeń w Libanie, zawiązała się tam koalicja przeciwników Syryjskiej Partii Socjal-Nacjonalistycznej. W skład koalicji weszły władze niepodległego Libanu z premierem Rijadem as-Sulhem, Falanga Libańska i Nadżdżada.
W czerwcu 1949 roku rozpoczęła się akcja przeciwko partii Sa’ada: około 2000 aktywistów partii zatrzymanych zostało przez służby porządkowe, a biura organizacji były atakowane przez falangistów. Na przełomie czerwca i lipca 1949 roku doszło do regularnych walk pomiędzy zwaśnionymi stronami. 4 lipca tego samego roku Sa’ada licząc na wsparcie Syrii, proklamował „Pierwszą Socjalną Rewolucję Nacjonalistyczną”. Regionami gdzie rozegrały się najcięższe walki, były tereny przy granicy z Syrią oraz dolina Bekaa.