Al-Aszkar zreformował partię i częściowo zrezygnował z faszystowskiej symboliki (odrzucono m.in. salut rzymski). Pod kierownictwem nowego lidera partia za największych przeciwników uznała panarabistów — baasistów i naserystów. Partia potępiła projekt utworzenia Zjednoczonej Republiki Arabskiej, popierając w zamian forsowaną przez Zachód koncepcję Arabskiego Państwa Federalnego (zjednoczenie Iraku i Jordanii), widząc w niej szansę na jedność regionu Żyznego Półksiężyca.
W 1958 roku partia wraz z Falangą Libańską stanęła w obronie prozachodniego rządu Kamila Szamuna przed zagrożeniem ze strony Syrii i lewicy. W czerwcu 1958 roku w Kada Alajh bojówki Partii Socjal-Nacjonalistycznej stoczyły walki z oddziałami Socjalistycznej Partii Postępu. Partia Socjal-Najconalistyczna liczyła wówczas od 25 do 40 tysięcy członków.
W 1960 roku władzę w partii objął Abdullah Sa’ada. Partia poniosła porażkę w wyborach w Libanie, które odbyły się w tym samym roku. Kierownictwo grupy zadecydowało o siłowym przejęciu władzy. 31 grudnia 1961 roku miejsce miał nieudany zamach stanu zorganizowany przez partię. W puczu uczestniczyło zaledwie trzystu bojowników. Rząd wykorzystał nieudany zamach stanu do rozprawienia się z socjal-nacjonalistami.