Aresztowanych zostało 5500 członków partii, w tym całe kierownictwo.
Przebywający w więzieniach socjal-nacjonaliści zetknęli się z doktryną marksizmu, zapoczątkowało to ewolucję partii w stronę lewicy. W 1969 roku odbył się kongres partii, na którym kierownictwo zadecydowało o uznaniu zbieżności między syryjskim i panarabskim nacjonalizmem. Na pierwszy plan wysunięte zostały również postulaty natury socjalnej. Partia przesunęła się z pozycji radykalnie prawicowych na skrajnie lewicowe. Tak radykalna zmiana poglądów wywołało w partii podziały frakcyjne.
W toczonej od 1975 roku wojnie domowej w Libanie partia weszła do lewicowego Libańskiego Ruchu Narodowego (wraz z baasistami, naserystami, komunistami i druzyjskimi socjalistami). Wierne partii bojówki zwalczały prawicowych maronitów. Interwencja syryjska w Libanie z 1976 roku rozbiła jedność partii. Część działaczy pozostała wierna Libańskiemu Ruchowi Narodowi, część natomiast poparła Syryjczyków. Do ponownego zjednoczenia partii doszło w roku 1978. Autorem zjednoczenia partii był Abdullah Sa’ada.
Po rozpoczęciu interwencji Izraela w Libanie w 1982 roku doszło do kolejnego rozłamu w partii.