W 2016 roku liczbę biorących udział w syryjskim konflikcie socjal-nacjonalistów szacowano na 6-8 tysięcy.
W syryjskich wyborach w 2016 roku partia zdobyła 7 mandatów.
Ideologia Pierwotnie był to ruch faszyzujący, który dążył do utworzenia Wielkiej Syrii obejmującej Syrię, Liban, Jordanię, Palestynę, Irak, Kuwejt, Cylicję, półwysep Synaj oraz Cypr.
Nacjonalizm w wydaniu Sa’ada różnił się od faszyzmu w kwestii czynnika narodotwórczego. Według Sa’ada najważniejszym czynnikiem narodotwórczym była nie rasa, lecz środowisko naturalne. Ideologia partii zakładała, że naród syryjski jest wieloetnicznym amalgamatem na bazie jedności geograficznej. Założyciel partii uważał, że możliwa jest asymilacja większości mniejszości narodowych (Kurdów, Czerkiesów i Ormian), wykluczał jednak możliwość włączenia do wspólnoty Żydów.
Sa’ada odrzucał panarabizm. Jego zdaniem Syryjczycy i Arabowie były to dwa odrębne narody. Sa’ada głosił wyższość Syryjczyków nad Arabami, którzy byli według niego wymieszani z ludami negroidalnymi.