Gdy w 1989 roku zawarte zostało porozumienie z Taif, a partia na stałe zadomowiła się w libańskiej polityce. W 1992 roku sześciu członków partii weszło do Zgromadzenia Narodowego. W tym czasie politycy Partii Socjal-Nacjonalistycznej byli również reprezentowani w rządzie Libanu, w którym zajmowali oni stanowisko ministra pracy. W tym czasie partia przyjęła opcję jednoznacznie prosyryjską.
Na początku XXI wieku rząd Syrii zezwolił na działalność partii w tym kraju. W sierpniu 2001 roku odbyło się pierwsze od 1995 roku legalne spotkanie partii w Syrii. W maju 2005 roku Partia Socjal-Nacjonalistyczna została zaproszona do uczestnictwa w koalicji Narodowy Front Postępu zdominowanej przez syryjski oddział partii Baas.
W 2005 roku partia została włączona do libańskiej koalicji Sojusz 8 Marca. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku dwóch członków partii weszło do Zgromadzenia Narodowego. Jednocześnie bojówki partii kontynuowały działalność terrorystyczną wymierzoną w między innymi Falangi Libańskie.
W II wojnie libańskiej bojówkarze partii wsparli siły Hezbollahu.
W syryjskiej wojnie domowej ruch poparł prezydenta Baszszara al-Asada. Bojownicy partii wsparli reżim partii Baas w walce z opozycją.