Po śmierci Schlessera Ligier wycofał się z czynnego ścigania i ogłosił zamiar budowania samochodów sportowych w fabryce w Vichy. Zatrudnił on młodego inżyniera, Michela Tétu, który pracował wcześniej w firmie Automobiles CD. Tétu zaprojektował Ligiera JS1 (inicjały JS były oznaczone ku pamięci Schlessera), który został wyposażony w silniki Ford Cosworth. Samochody JS1 ścigały się i były dostępne w sprzedaży. Później silniki Forda zastąpiono jednostkami Maserati. Właścicielem Maserati w owym czasie był Citroën, stąd w tym okresie samochody Ligier były dostępne w sprzedaży w salonach Citroëna. W 1971 roku Ligier i Patrick Depailler wystartowali Ligierem JS3 w wyścigu 24h Le Mans.
Formuła 1 thumb|left|Ligier JS5 (Jacques Laffite) Pod koniec 1974 Matra wycofała się ze sportu motorowego i sprzedała swoje technologie wyścigowe Ligierowi. Ligier przekonał należącą do rządu Francji firmę tytoniową SEITA – właściciela marki Gitanes, która sponsorowała samochody sportowe Matry – aby go wsparła. Napędzany silnikiem Forda Ligier ukończył 24h Le Mans 1975 na drugim miejscu, ale wówczas Ligier miał zamiar wejść do Formuły 1. W tym celu zatrudnił grupę byłych inżynierów Matry, na czele z Gérardem Ducarouge, którzy mieli zaprojektować samochód Formuły 1. Ligier JS5 był napędzany silnikiem Matra V12 i dysponował ogromnym wlotem powietrza.