Samochód był testowany przez Jeana-Pierre’a Beltoise’a i Jacques’a Laffite’a. Laffite był kierowcą tego samochodu w debiutanckim sezonie Ligiera w Formule 1, 1976, a podczas Grand Prix Włoch zdobył pole position. W następnym roku Laffite na Ligierze JS7 – opierającym się na JS5 – wygrał Grand Prix Szwecji. Stał się tym samym pierwszym Francuzem, który wygrał Grand Prix Formuły 1 we francuskim samochodzie napędzanym francuskim silnikiem. W sezonie 1978 korzystano z JS9, ale Laffite zdobył tylko kilka podiów i zdecydowano, że w roku 1979 Ligier będzie korzystać z silników Forda oraz wystawi drugi samochód – jego kierowcą był Patrick Depailler. Ducarouge, Paul Carillo i Michel Beaujon zaprojektowali wykorzystującego efekt przypowierzchniowy Ligiera JS11. Laffite wygrał dwa pierwsze wyścigi sezonu (w Argentynie i Brazylii), a Depailler wygrał w Hiszpanii. Jednak do prowadzącego w klasyfikacji konstruktorów Ligiera w połowie sezonu zbliżyli się Ferrari, Brabham i Williams. Ponadto Depailler złamał obie nogi w wypadku na lotni i został zastąpiony do końca sezonu przez Jacky’ego Ickxa, który nie był jednak tak konkurencyjny. W efekcie Ligier zakończył sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji konstruktorów.