thumb|left|Ligier JS19 (Jacques Laffite) Po sugestii Talbota, chcącego zareklamować się w Stanach Zjednoczonych, na sezon 1982 Ligier zatrudnił Eddiego Cheevera. Beaujon i Hervé Guilpin na sezon przygotowali wersję „B” modelu JS17, jednakże wówczas zabronione było stosowanie tylnych kurtyn, co pogorszyło efektywność samochodu. W trakcie sezonu wprowadzono JS19. Po sezonie Ligiera opuścili Laffite, Cheever i przejęty przez Peugeota Talbot.
Pozbawiony wsparcia finansowego Ligier zmagał się z problemami. Guilpin i Beaujon zaprojektowali Ligiera JS21-Ford, a pierwsze nadwozie Ligiera z materiałów kompozytowych zostało wyprodukowane przez brytyjską firmę Advanced Composites. Kierowcami byli Jean-Pierre Jarier oraz posiadający wsparcie Café do Brasil Raúl Boesel. Zespół nie zdobył jednak w sezonie ani jednego punktu.
thumb|Ligier JS23 (Andrea de Cesaris) Ligier wykorzystał kontakty z rządem Francji, by nakłonić Renault do dostarczania silników turbodoładowanych na sezon 1984 Formuły 1. Zatrudnił aerodynamika Henriego Duranda oraz nowych kierowców, Andreę de Cesarisa i François Hesnaulta. Sponsorzy zespołu, tacy jak Elf-Antar czy państwowa loteria Loto, należeli do francuskiego Skarbu Państwa.