Ligier zdobył łącznie trzy punkty.
Jesienią 1983 roku Ligier, szukający alternatywy dla Formuły 1, osiągnął porozumienie z Mikiem Curbem dotyczące budowy samochodu IndyCar. Samochód, oparty na Ligierze JS23, rywalizował w sezonie 1984, a jego kierowcą był Kevin Cogan. Model nie był konkurencyjny.
Pod koniec 1984 roku do Ligiera z Renault wrócili Gérard Ducarouge i Michel Tétu, a z Williamsa wrócił Jacques Laffite. Ligier JS25 umożliwił Laffite’owi zdobycie 16 punktów, ale de Cesaris zdobył jedynie trzy punkty i pod koniec sezonu został zastąpiony Philippe’em Streiffem, który zajął trzecie miejsce w Grand Prix Australii, za Laffite’em. Ligier zajął szóste miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
Na sezon 1986 Tétu zaprojektował napędzany silnikiem Renault model JS27. Do Laffite’a w charakterze kierowcy dołączył René Arnoux. W lipcu, podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii, Laffite złamał obie nogi i został zastąpiony Philippem Alliotem. Mimo to zespół ukończył sezon na piątej pozycji w klasyfikacji konstruktorów. Po sezonie Renault zaprzestało dostarczania silników i Ligier skorzystał z silników BMW pod nazwą Megatron. Kierowcami byli Arnoux i Piercarlo Ghinzani. W całym sezonie 1987 kierowcy Ligiera zdobyli tylko jeden punkt.