Po sezonie Durand odszedł do Ferrari.
W roku 1989 wchodziły w życie nowe przepisy, zabraniające stosowania silników turbo. W związku z tym w roku 1988 Ligier zdecydował się używać wolnossących jednostek Judd. Tétu zaprojektował Ligiera JS31, w którym zbiornik paliwa znajdował się między podwoziem a silnikiem. Ten projekt nie był jednak udanym pomysłem i Tétu został zwolniony. W trakcie sezonu zespół przeniósł siedzibę do założonej przez rząd fabryki w Magny-Cours.
thumb|left|Ligier JS33B (Philippe Alliot) Guy Ligier do zaprojektowania samochodu na sezon 1989 zatrudnił takich inżynierów, jak Richard Divila, Ken Anderson, Andy Willard czy Paul Crooks. Zespół zdecydował się używać silników Ford Cosworth DFR. Ligier JS33 okazał się nieudanym projektem i Arnoux oraz Olivier Grouillard zdobyli tylko try punkty. Divila, Beaujon i Claude Galopin na sezon 1990 zaprojektowali wersję „B” modelu JS33, ale kierowcy – Philippe Alliot i Nicola Larini – nie zdobyli punktów. Ligier ponownie dzięki kontaktom z rządem zapewnił silniki Renault, ale od roku 1992. W związku z tym w sezonie 1991 Ligier używał silników Lamborghini. Dyrektorem technicznym został Frank Dernie, a kierowcami – Thierry Boutsen i Érik Comas. Ligier JS35 nie był udaną konstrukcją, w związku z czym Divila i Galopin zostali zwolnieni.