Opis konstrukcji Długość całkowita okrętów podwodnych typu M wynosiła dla pierwszych dwóch jednostek odpowiednio 90,2 i 90,1 m, dla drugiej pary, w związku z zamontowaniem wyrzutni torpedowych większego kalibru, 92,3 m. Kadłub naciskotrwały był na 65% długości chroniony kadłubem lekkim. Duży kiosk mieścił stanowisko dowodzenia i centralę kierowania ogniem, zaś w przedniej części opływową osłonę działa kal. 305 mm. 18 zbiorników balastowych o pojemności 337 ton pozwalało zanurzyć okręt na głębokość peryskopową w ciągu 80−90 sekund. Operacyjna głębokość zanurzenia została określona na 30,5 m, maksymalna wynosiła 61 m i została przekroczona przez M2 o kilkanaście metrów podczas niekontrolowanego zanurzenia w 1923 roku.
Napęd okrętów stanowiły dwa silniki wysokoprężne o mocy po 1200 shp każdy, używane w marszu na powierzchni, oraz dwa silniki elektryczne o mocy po 800 shp do pływania w zanurzeniu. Prędkość maksymalna wynosiła odpowiednio 15 i 9 węzłów. Zapas paliwa pozwalał przepłynąć 4000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów, zaś baterie akumulatorów wystarczały na 40 godzin pływania podwodnego z prędkością 2 węzłów lub 90 minut przy 9 węzłach.