Po przebudowie prędkość maksymalna M2 zmniejszyła się do 14,1 węzła na powierzchni i 6,4 węzła w zanurzeniu, zaś zasięg do 3700 mil morskich przy 10 węzłach.
Kolejny okręt, M3, został w latach 1927–1928 przystosowany do stawiania min morskich. Po zdjęciu działa nadbudowano na tylnej części kadłuba pomieszczenie dla 100 min. Zmieniło to parametry techniczne okrętu, ale dowództwo marynarki uznało eksperyment za udany. Po ponad trzech latach eksploatacji w nowej roli, wysłużoną jednostkę wycofano z linii i sprzedano na złom. Wyporność przebudowanego okrętu wynosiła 1670 ts na powierzchni i 2006 ts w zanurzeniu.
Przebieg służby HMS M1 – położenie stępki lipiec 1916, wodowanie 9 lipca 1917, w służbie od 17 kwietnia 1918. Pierwszym dowódcą okrętu był doświadczony oficer broni podwodnej, Max Horton. Jako jedyny wziął udział w działaniach wojennych, ale nie uczestniczył w akcji bojowej. Po zakończeniu wojny wszedł w skład 5. Flotylli Okrętów Podwodnych Floty Atlantyckiej. Zatonął z całą załogą (69 osób) 12 listopada 1925 roku w rejonie Plymouth, po zderzeniu ze szwedzkim parowcem SS „Vidar”.