Funkcję szefa sztabu pełnił gen. Łazariew. Wchodziły one w skład Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona I. Denikina. Faktyczne zwierzchnictwo sprawował jednak gen. W. Malleson. Brytyjczycy wsparli utworzenie armii finansowo i materialnie. Armia Turkiestańska została wzmocniona Tekińską Dywizją Kawalerii gen. mjr. Oraza-Chana-Serdara. Dotychczasowe oddziały Wojsk Obwodu Zakaspijskiego przeorganizowano w Zakaspijską Mieszaną Dywizję Piechoty gen. Łazariewa i Turkiestańską Dywizję Strzelecką gen. mjr. Borysa N. Litwinowa. Łączne siły Armii Turkiestańskiej liczyły zaledwie ok. 9 tys. żołnierzy. Były jednak wspierane przez kilkunastotysięczne wojska Chanatu Chiwy. W kwietniu rozpoczęło się stopniowe wyprowadzanie wojsk brytyjskich do Persji, trwające do lipca, dzięki czemu Biali przejęli faktyczne kierownictwo działaniami zbrojnymi. Generał I.W. Sawicki opracował plan natarcia z Krasnowodska na Taszkent i dalej w kierunku na Wiernyj. Miał on być częścią większej ofensywy Sił Zbrojnych Południa Rosji przeciwko wojskom bolszewickim. Jednakże w maju bolszewicy poprzedzili natarcie Armii Turkiestańskiej, odzyskując do pocz. lipca Bajram-Ali, Merw, Tedżen, twierdzę Kaachka i Aszchabad. W wyniku tych klęsk dotychczasowej funkcji został pozbawiony gen. lejt. I.W. Sawicki, zaś nowym dowódcą Armii Turkiestańskiej został mianowany gen.