lejt. Aleksandr A. Borowski. Nie przybył on jednak, w rezultacie czego armią dowodził gen. lejt. Borys I. Kazanowicz, oficjalny dowódca od 8 października. W sierpniu w Czimbaju wybuchło antybolszewickie powstanie Kozaków uralskich, poparte przez władcę Chanatu Chiwijskiego Dżunaid-Chana, w wyniku czego część sił bolszewickich została odesłana w tamten rejon. Dla wsparcia powstańców ze składu Armii Turkiestańskiej została wydzielona Chiwijska Grupa Wojskowa. Po zdławieniu powstania bolszewicy 5 października wznowili ofensywę przeciwko Białym, rozbijając w rejonie Kazandżiku duże zgrupowanie Armii Turkiestańskiej. Podczas walk ranny został gen. lejt. B.I. Kazanowicz i gen. mjr B.N. Litwinow. W tym samym czasie z regionu wycofały się oddziały Sił Zbrojnych Południa Rosji, nie mogąc już wspierać Armii Turkiestańskiej. W rezultacie resztki wojsk Białych zostały w poł. października przyparte do wybrzeża Morza Kaspijskiego. Wytrwały tam do pocz. lutego 1920 r., kiedy zostały okrążone w rejonie Krasnowodska. 6 lutego nastąpiła ich ewakuacja drogą morską wraz z członkami władz i uchodźcami cywilnymi na perską wyspę Ashūradeh leżącą na Morzu Kaspijskim, a następnie do Dagestanu.