Maria Valtorta oddała się modlitwie i twórczości pisarskiej. Zaczęła twierdzić, że w jej pokoju, kiedy nikt nie widzi, pojawiają się Jezus Chrystus oraz Jego Matka, i dyktują jej szczegóły ze swego życia. Opisała to w 1942 w autobiografii, dodając, że czasem pisała coś, czego nawet nie rozumiała. Do spisywania doświadczeń zachęcił ją o. Romualdo M. Migliorni od Sług Maryi, który od 1942 przez 4 lata był jej spowiednikiem.

Jej największe dzieło, Poemat Boga-Człowieka, to powstały w latach 1943–1947 monumentalny zbiór opowieści o życiu Jezusa. Pisała głównie w czasie II wojny światowej, w trudnych warunkach, np. podczas wysiedlenia z miasta i przeprowadzki do San Andrea di Compito w 1944. Pisała w szkolnych zeszytach, wpół siedząc na łóżku, bez przerw. Nie posługiwała się innymi pracami, jak tylko Biblią i katechizmem Piusa X. Opublikowała komentarze do fragmentów Pisma Świętego, wykłady doktryny Chrystusa, dzieje pierwszych chrześcijan, utwory o pobożności. Pozostawiła też bogatą korespondencję. Do 1953 zapisała ponad 15 tysięcy stron. Główne dziesięciotomowe dzieło przetłumaczono na wiele języków. Maria Valtorta, widząc, że nie doświadczy aprobaty władz Kościoła rzymskokatolickiego wobec swojej pracy, ofiarowała życie Bogu. Od roku 1956 zaczęła stopniowo zamykać się w sobie.