Strumińska często łączyła graficzne, linearne kompozycje z laserunkowo malowaną plamą barwną. W partiach światła rysowane na bieli wrażliwe linie raz zderzają się ze sobą tworząc zamknięcia kompozycji, innym razem wylatują poza obraz wprowadzając doń lot i dynamikę. Z kolei w partiach cienia obraz tworzą przenikające się nawzajem, malowane laserunkowo plamy brązów i czerni. Stosunki przestrzenne zostają tu ukazane przez nakładanie się na siebie płaskich form. To, co bliższe zasłania to, co dalsze. Przestrzeń w obrazach Strumińskiej zostaje spłaszczona, ale wzajemne oddziaływania załamujących się płaszczyzn i ulatujących wrażliwych linii tworzą jednak jakąś jej iluzję.W jej malarstwie nastąpiło połączenie dwóch podstawowych wątków sztuki współczesnej: postimpresjonistycznego „ruchomego widzenia” skoncentrowanego na wrażeniu, jakie daje kolor w świetle, oraz kubistycznego rozumienia obrazu jako kompozycji form i linii, tworzących na płótnie pewien układ wraz z jego uproszczeniem i geometryzacją.Potrafiła, ale nie chciała malować realistycznie, nie zależało jej na osiągnięciu iluzji głębi w rozumieniu geometrii wykreślnej lecz o precyzyjną konstrukcję kształtów i barw na dwuwymiarowej płaszczyźnie. Jej obrazy rzadko posiadają fabularną treść, pełne są za to treści „poetyckiej”.