Strumińska uważała, że wartości malarskie istnieją w dziele bez względu na jego temat.W Polsce rozwój twórczości Strumińskiej przebiegał od małych, prawie monochromatycznych obrazów, gdzie płaskie powierzchnie doskonale się równoważyły, poprzez duże otwarte kompozycje, w których plama barwna kładziona na bieli została spięta wrażliwą, dynamiczną linią, aż do płócien z iluzoryczną głębią utworzoną przez zachodzące na siebie i przenikające się nawzajem laserunkowe brązy.W Niemczech malarka kontynuowała wcześniejsze kierunki artystycznych poszukiwań. Na zdjęciach z pracowni w Worpswede koegzystują ze sobą oleje malowane wrażeniowo, laserunkowo z płótnami, na których mocne, płaskie formy są jakby wycięte z kolorowego papieru. Kolor był w jej malarstwie niezwykle istotny, to on miał budować napięcie w obrazie. Chciała do minimum skrócić sam akt tworzenia, zależało jej na „natychmiastowej kreacji”, maksymalnie szybkim przeniesieniu na płótno czy papier pierwszego wrażenia jakie wywarły na niej określone elementy rzeczywistości.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Anna Strumińska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.