Od maja 1943 roku, jako Polak, odkomenderowany do Wojska Polskiego w stopniu majora na stanowisko dowódcy jednostki saperskiej w I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino. Później inżynier 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, dowódca 1 Brygady Saperów. Pułkownik od czerwca 1944 roku i dowódca wojsk inżynieryjno-saperskich 1 Armii Wojska Polskiego. Organizował wojska inżynieryjne 1 Armii i przeszedł jako dowódca 1 Warszawskiej Brygady Saperów w walkach kampanię bojową 1945 roku od Odry do Berlina. W czasie walk frontowych wykazywał się odwagą, inicjatywą, śmiałością działań oraz dobrą organizacją i zabezpieczeniem działań bojowych.
Po wojnie dowódca 1 pułku saperów, szef Wydziału Inżynieryjnego Pomorskiego Okręgu Wojskowego, komendant Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno-Saperskiej we Wrocławiu w latach 1947–1952. Generał brygady od grudnia 1946 roku. Jako komendant szkoły bardzo dbał o przygotowanie podchorążych saperów na przyszłych oficerów. Z zamiłowania krzewił w szkole sport.
W maju 1952 roku odkomenderowany na szkolenie na Wyższy Kurs Akademicki Wojskowej Akademii Inżynieryjnej do ZSRR, skąd do Polski już nie wrócił.