Ostatnią przeszkodą na drodze do opanowania ujścia rzeki pozostała wyspa Walcheren.
Siły stron Alianci Do zdobycia wyspy zostały wyznaczone: brytyjska 52 Dywizja Piechoty „Lowland”, 5 Brygada Piechoty z 2 Kanadyjskiej Dywizji Piechoty oraz oddziały brytyjskich komandosów z 4 Brygady Służby Specjalnej. 4 BSS składała się z 4 Commando, 41 Commando Royal Marines (RM), 47 Commando RM, 48 Commando RM oraz czterech kompanii 10 Międzyalianckiego Commando: 1. i 8. francuskiej, 4. belgijskiej i 5. norweskiej. W ataku wzięła również udział 2. kompania holenderska 10 Commando, której członkowie zostali przydzieleni do reszty oddziałów w roli tłumaczy i przewodników. Okręty desantowe oraz wsparcie artyleryjskie (głównie za sprawą pancernika HMS „Warspite”) miał zapewnić Zespół „T” z Royal Navy. W operacji wziąć miał też udział 11 Królewski Pułk Czołgów z 79 Dywizji Pancernej. Był on wyposażony w opancerzone pojazdy amfibijne, za pomocą których miała wylądować część pododdziałów.