Niemcy thumb|200px|Mapa wyspy ukazująca rozmieszczenie baterii artylerii nadbrzeżnej i kierunek natarcia Kanadyjczyków przez groblę Dowództwo niemieckiej 15 Armii, znając strategiczne znaczenie wyspy i jej kluczową rolę w blokowaniu Antwerpii, zamieniło Walcheren w silnie ufortyfikowaną twierdzę, której załoga miała bronić się do ostatniego żołnierza. Jej garnizon stanowiła 70 Dywizja Piechoty, wzmocniona niedobitkami 64 Dywizji, które zdołały ewakuować się spod Breskens. Choć siły te były mocno osłabione wcześniejszymi walkami, składały się z zaprawionych w bojach weteranów i miały oparcie w rozbudowanych umocnieniach Wału Atlantyckiego, którego Walcheren była integralną częścią. Fortyfikacje były rozmieszczone na wydmach okalających wyspę, głównie w jej części zachodniej i południowej. Składały się z licznych baterii ciężkiej artylerii nadbrzeżnej 202 Batalionu Artylerii Morskiej (działa o kalibrze od 75 do 220 mm), chronionych masywnymi bunkrami i schronami bojowymi piechoty, które z kolei były otoczone polami minowymi i zasiekami z drutu kolczastego. W sumie niemieckie siły na Walcheren liczyły ok. 10 000 ludzi.