Wsparcie ogniowe miało zapewnić lotnictwo RAF-u, okręty Royal Navy i artyleria II Korpusu Kanadyjskiego. Lądowaniem kierował bezpośrednio sztab II Korpusu Kanadyjskiego pod dowództwem gen. mjr. Charlesa Foulkesa. Po przeprowadzeniu desantów dowództwo nad całością sił przeszło w ręce gen. mjr. Edmunda Hakewill-Smitha z 52 DP.
Zniszczenie tam thumb|200px|Zdjęcie lotnicze wykonane podczas bombardowania tamy w Westkapelle Aby przerwać komunikację pomiędzy poszczególnymi punktami oporu i utrudnić Niemcom przemieszczanie sił, pełniący obowiązki dowódcy 1 Armii Kanadyjskiej gen. Guy Simonds zaproponował zalanie wyspy poprzez zbombardowanie okalających ją tam. W dniach 3–17 października 257 brytyjskich bombowców zburzyło cztery tamy w okolicach Vlissingen, Westkapelle i Veere. W rezultacie znajdujące się poniżej poziomu morza wnętrze wyspy zostało zalane, a ona sama zamieniona w lagunę i odseparowane od siebie skrawki wydm. Większość zabudowań uległa zniszczeniu (np. w Westkapelle z 650 domostw, zdatnych do zamieszkania pozostało jedynie 50). Utonęło wielu Niemców, a część fortyfikacji została wyłączona z walki. Znaczne straty poniosła też ludność cywilna, mimo przeprowadzonej ewakuacji (przesiedlono 20 000 ludzi).