Sudety Środkowe, Beskid Śląski, Roztocze, Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie); innych terenach, niepodlegających żadnej z powyższych kwalifikacji, ale dających się wydzielić w logiczną całość z punktu zainteresowania turystów (np. Górnośląski Okręg Przemysłowy, Brzesko i okolice, Ojcowski Park Narodowy, zamki doliny Loary).
Specyficznym działem są przewodniki „liniowe”, z założenia ograniczające się do jednej trasy. Są to np.: przewodniki po wielkich szlakach turystycznych (np. Szlak Orlich Gniazd, Główny Szlak Beskidzki, Bruce Trail w Kanadzie); przewodniki po trasach pielgrzymkowych (np. do Santiago de Compostela); przewodniki kajakowe po rzekach (np. Drwęca, Mała Panew) i innych drogach wodnych (np. Kanał Augustowski); przewodniki tematyczne (np. szlakiem walk I Armii Wojska Polskiego, szlakiem żydowskich zabytków krakowskiego Kazimierza); przewodniki po ścieżkach dydaktycznych i przyrodniczych.
Osobną grupę stanowią przewodniki wspinaczkowe, ze względów praktycznych (objętość, a co za tym idzie i waga) ograniczające się często do jednego masywu lub grupy skał (np. Góry Sokole, Rzędkowickie Skały, poszczególne tomy przewodnika „Tatry Wysokie” W. H. Paryskiego czy szczegółowego przewodnika po Tatrach Wł.