Odzyskane ziemie oddał sprzymierzeńcom, oprócz części Armenii, którą zamiast dać Dejotarowi ofiarował Ariobarzanesowi III Eusebesowi Filoromajosowi, królowi Kapadocji. Mitrydatesowi z Pergamonu dał tetrarchię Trokmów zabraną Dejotarowi oraz tytuł królewski Bosporu. Dejotar jednak odzyskał Pont, a później Małą Armenię w 44 r., po śmierci Cezara.
Dejotar rozgoryczony tymi decyzjami podobno planował zamach na życie Cezara. Z tego powodu został oskarżony przed nim przez krewnych. W 45 r. Kastor, wnuk Dejotara, oskarżył dziadka przed Rzymianami o uknucie spisku na życie Cezara. Jego obrony podjął się słynny mówca rzymski Cyceron w zachowanej mowie W obronie Dejotara (łac. „Pro rege Deiotaro”). W 42 r. Marek Juniusz Brutus będąc w Azji Mniejszej, czynił przygotowania do wojny. Pozyskał Dejotara, który był bardzo stary. W czasie przerwy podczas bitwy pod Filippi Amyntas, dowódca armii Dejotara, oraz Raskypor zdezerterowali i przeszli na stronę Oktawiana i Marka Antoniusza, dzięki czemu Dejotar zachował tron po klęsce Brutusa.