thumb|Roman Starzyński (w środku) z braćmi Stefanem i Mieczysławem w 5 pułku piechoty Legionów Polskich Roman Leon Starzyński (ur. 11 kwietnia 1890 w Warszawie, zm. 5 lipca 1938 tamże) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Alfonsa Karola i Jadwigi z Lipskich oraz starszym bratem Mieczysława i Stefana. W 1896 roku wraz z rodziną przeniósł się do Łowicza i zamieszkał w kamienicy przy ul. Zduńskiej 34. Razem z braćmi uczęszczał do tamtejszej szkoły realnej i w 1905 roku wziął udział w strajku szkolnym za co został relegowany. W tym czasie należał do Związku Młodzieży Postępowej i był dwukrotnie aresztowany. W 1908 roku ukończył Gimnazjum im. Emiliana Konopczyńskiego w Warszawie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Następnie studiował polonistykę, romanistykę i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, na którym został absolwentem Wydziału Filozoficznego w 1913 roku. Obronił pracę doktorską na temat „Stosunek Niemcewicza do historii narodowej”. Był założycielem i działaczem Związku Młodzieży Niepodległościowej (Filarecja), a także stowarzyszenia młodzieży niepodległościowej „Promień”. Ponadto był członkiem PPS, PPSD oraz prezesem i równocześnie sekretarzem Zarządu Głównego Unii Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Niepodległościowej.