Gwardia uczestniczyła w rozgrywkach II ligi, a po reorganizacji w 1951 r. – w rozgrywkach I-ligowych. Bolesław Bonin był już wówczas, obok Zbigniewa Raniszewskiego, jednym z liderów klubu. W tym też sezonie zdobył pierwszy w karierze – srebrny – medal drużynowych mistrzostw Polski. W kolejnych latach zdobył jeszcze pięć medali DMP: srebrny (1953) oraz cztery brązowe (1956, 1957, 1960, 1961).
W 1951 r. zadebiutował w finale indywidualnych mistrzostw Polski, zajmując we Wrocławiu VII miejsce. W następnym roku w finałowym turnieju (również we Wrocławiu) zajął V miejsce, natomiast w 1953 r. odniósł największy sukces w karierze, zajmując w końcowej klasyfikacji II miejsce i zdobywając tytuł wicemistrza Polski. Czwarty i ostatni raz w finale IMP wystartował w 1958 r. w Rybniku, zajmując IX miejsce
Sukcesy odnosił również w turniejach indywidualnych: w 1951 r. zajął III miejsce, a w 1953 r. zwyciężył w rozegranych w Lesznie memoriałach Alfreda Smoczyka, natomiast w 1952 r. zajął I m. w Criterium Asów w Bydgoszczy. W 1959 r. jedyny raz w karierze wystąpił w eliminacjach indywidualnych mistrzostw świata, zajmując IX miejsce w ćwierćfinale kontynentalnym w jugosłowiańskim (dzisiaj słoweńskim) mieście Kranj.