Pomimo koniunkturalnej postawy Stalina, Piotr nigdy już nie wrócił do ojczyzny. Premier Šubašić przybył do wyzwolonego Belgradu w listopadzie 1944 roku i wkrótce potem udał się do Moskwy, aby wynegocjować ze Stalinem tajne porozumienie, zgodnie z którym Piotr nie będzie mógł wrócić do domu, dopóki nie odbędzie się plebiscyt, w którym naród sam rozstrzygnie, czy Jugosławia ma stać się republiką czy pozostać monarchią. Šubašić zgodził się również na żądanie Stalina, aby do rozstrzygnięcia plebiscytu władzę sprawowała trzyosobowa Rada Regencyjna, co rozwścieczyło Piotra, który zauważył, że ma 21 lat i nie potrzebuje już regenta.
Mimo to w marcu 1945 roku w Belgradzie władzę objęła Rada Regencyjna, a jednocześnie utworzono nowy gabinet państwa, które wówczas nazywano Demokratyczną Federacją Jugosławii, liczący 28 osób, w tym 23 byłych partyzantów. Rząd Frontu Wyzwolenia Narodowego teoretycznie był koalicją, ale w rzeczywistości był to reżim zdominowany przez komunistów, a niekomunistyczni ministrowie pełnili tam jedynie funkcję „fasady demokracji”.