Maksim Dienisowicz Kocar, ros. Максим Денисович Коцарь (ur. we wsi Mało-Michajłowka w guberni jekaterynosławskiej, zm. po 24 czerwca 1946) – sowiecki wojskowy (podpułkownik), propagandysta, a następnie dowódca 9 Batalionu Spadochronowo-Desantowego wojsk lotniczych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
W 1914 r. ukończył szkołę cerkiewną w rodzinnej wsi. Pracował w gospodarstwie rolnym ojca. W listopadzie 1925 r. został zmobilizowany do Armii Czerwonej. Służył w batalionie saperów XIV Korpusu Strzeleckiego. W 1927 przeszedł szkolenie w batalionowej szkole młodszych dowódców, po czym skierowano go do szkoły wojskowej w Kijowie. 9 lipca 1928 wstąpił do Wszechzwiązkowej Partii Komunistycznej (bolszewików). Od kwietnia 1931 r. dowodził plutonem 2 Pułku Łączności w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. W październiku tego roku został dowódcą pododdziału gospodarczego, zaś w październiku 1932 r. – plutonu 3 Oddziału Samodzielnego. W 1933 ukończył kursy spadochronowe dla instruktorów. W kwietniu 1934 mianowano go instruktorem spadochronowym na tych kursach. Od stycznia 1935 był zastępcą komendanta kursów. W marcu 1936 awansował do stopnia porucznika.