W ich miejscu stanął w 1814 dom cechowy sukienników przeniesiony z rynku staromiejskiego.
Ze względu na położenie nad rzeką Białą, u zbiegu dwóch młynówek – Nipru i Młynówki Zamkowej (Niper płynął północną stroną placu) – rejon Dolnego Rynku stał się kolebką bielskiego przemysłu. Najstarszą manufakturą była założona w 1720 w zachodniej części placu farbiarnia Johanna Christopha Ditziusa. W pierzei północnej, po obu stronach dzisiejszej ulicy Barlickiego, działały dwie farbiarnie: Johanna Gottlieba Fritsche (zał. 1777) oraz Friedricha Patzera (zał. 1818). Farbiarnia powstała też we wschodnim skrzydle domu cechowego. W pierzei południowej znajdowały się dwie fabryki sukna: Wilhelma Häuslera z 1823 oraz Samuela Panetha z 1832. W bezpośrednim sąsiedztwie placu działały również: folusz książęcy na tyłach wschodniej pierzei oraz graniczące z farbiarnią Ditziusa: farbiarnia Friedricha Patzera (zał. 1818), zakład postrzygarski Karla Häuslera (zał. 1821) i przędzalnia Karla Friedricha Zipsera (zał. 1833). W sumie w 1836 istniało tu dziewięć zakładów przemysłowych.