Walkę prowadzili głównie chłopi uprawiający rozmaite sztuki walki, sprzymierzeni z bandytami, przemytnikami i fałszerzami (szacuje się, że ci „sojusznicy” sekty ok. 1800 stanowili w rzeczywistości nawet 90% uczestników rebelii). Główną siłą były bandy guolu, istniejące wcześniej organizacje na pół bandyckie, a na pół mające formę oddolnie organizowanej samoobrony (z regularnymi oddziałami samoobrony tuan często współistniały żerując na wsiach, ale równocześnie je chroniąc i zapewniając namiastkę organizacji społecznej).
Próby zduszenia rebelii siłą nie powiodły się, a brutalne akcje pacyfikacyjne tylko zantagonizowały chłopów, którzy już wcześniej twierdzili, że to nadużycia urzędników popchnęły ich do buntu. Wszechmocny faworyt cesarza Qianlonga, Heshen, wykorzystał i tę okazję, by zagarnąć bogactwa, m.in. oszukując na dostawach dla wojska. Duże jednostki cesarskie działały nieskutecznie i pozbawione były lokalnego wsparcia i informacji;