ich brutalność została uwieczniona w nadanym im przezwisku „stowarzyszenie czerwonego lotosu”. Gubernator Hubei w 1796 zanotował, że oddziały rządowe zabiły dziesiątki tysięcy chłopów, a rebelia tylko wzrosła w siłę. Inny urzędnik pisał: Powstańcy to nasi poddani. Nie pochodzą z jakiś plemion zewnętrznych... nie można nakreślić ich granicy, ani poznać po charakterystycznym stroju czy języku.... Gdy zbierają się i walczą z rządem, są rebeliantami; gdy się rozproszą i odejdą, znów są cywilami.
Ostatecznie konieczne było sprowadzenie oddziałów chorągwianych z Mandżurii (ok. 7000 ludzi) i oddziałów Zielonego Sztandaru z Junnanu i Kuejczou. Ponieważ równocześnie trwało powstanie Miao w Hunanie, dynastia zmuszona była dzielić siły (przesunięcie oddziałów z Hubei do tłumienia rebelii w Hunanie ułatwiło działania rebeliantom Białego Lotosu na początku powstania).
Najważniejsza była jednak mobilizacja lokalnych milicji, które pod przywództwem lokalnych ziemian dbały o to, by na spacyfikowanych terenach rebelia nie wybuchła na nowo.