Z przodu zainstalowano hamulce tarczowe dwuobwodowe i wprowadzono lepszy system wspomagania hamulców, na licencji angielskiej firmy Girling. Uprościła się też obsługa samochodu, w tym czas między smarowaniem elementów podwozia wydłużył się z 4 do 10 tysięcy km. Nietypowym ulepszeniem było to, że w trybie nocnym (przy włączonych światłach pozycyjnych), światła stopu i kierunkowskazy świeciły słabiej, niż w dzień, dla zmniejszenia oślepiania. Nowością były też światła awaryjne. Na skutek ulepszenia tłumików, samochód stał się cichszy. Koło zapasowe przewożono jak w poprzedniku, w bagażniku po prawej stronie.
Samochód otrzymał numer modelu 2140, zgodnie z nowym systemem oznaczeń samochodów produkowanych w ZSRR. Zaprezentowany został po raz pierwszy w połowie 1974 roku, lecz do produkcji wszedł dopiero ponad rok później, przy tym ulepszenia wprowadzano stopniowo. Początkowo od października–listopada 1975 roku produkowano modele przejściowe, z nową tylną częścią, a resztą nadwozia odpowiadającą Moskwiczowi 412. W styczniu 1976 roku samochód otrzymał nową przednią część, a w ciągu kolejnych miesięcy nowe drzwi i elementy wyposażenia wnętrza i przyrządy. Od 1976 roku część samochodów wyposażano, zamiast gaźnika K-126N, w nowocześniejsze gaźniki DAAZ-2101-412 od Łady, a od lat 80. – gaźniki DAAZ-2140 serii Ozon.