Zmiany stylistyczne zapoczątkowane w 1940 były kontynuowane także w okresie „wrocławskim”. Z tego okresu pochodzą projekty kościołów w: Zaborowie (1948), Gromniku (1948, niezrealizowany) i w Górze Ropczyckiej (1950). W tym nurcie stylistycznym utrzymany jest też nagrodzony w konkursie projekt typowej zagrody rolniczej dla Dolnego Śląska (współautor Kazimierz Ciechanowski). Powrotem do stylistyki modernistycznej był projekt i realizacja Fabryki Armatur w Krakowie Łagiewnikach (1950). Budynek ten powstał w oparciu o patent, którego autorami byli inż. Zbigniew Kupiec i inż. Stanisław Detko. Poznany w czasie wojny i pracy w „Bauamcie” Tadeusz Brzoza, młodszy o dekadę absolwent Politechniki Lwowskiej, późniejszy profesor Politechniki Wrocławskiej, został partnerem projektowym Zbigniewa Kupca. Ta nieformalna spółka wygrywa w 1950 konkurs na projekt placu Grunwaldzkiego we Wrocławiu, a następnie wygrała konkurs i realizowała budynki Wydziału Elektrycznego i Lotniczego Politechniki Wrocławskiej (1950) – Zespół budynków Politechniki Wrocławskiej D1 i D2. Ukoronowaniem tej współpracy było zwycięstwo w konkursie na projekt Domu Turysty w Zakopanem. Realizacja tego projektu ugruntowała pozycję Zbigniewa Kupca jako czołowego przedstawiciela regionalizmu w architekturze polskiej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zbigniew Kupiec · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.