wkrótce dała także recital solowy (1905). W 1906 została przyjęta do Konserwatorium paryskiego, zrobiwszy wielkie wrażenie na ówczesnym jego rektorze Gabrielu Fauré wykonaniami jego utworów. Studiowała u Alfreda Cortota, który po trzech miesiącach stwierdził, że opanowała roczny materiał i niczego więcej nie będzie w stanie jej nauczyć. W 1910 jako 15-latka ukończyła studia uzyskując pierwszą nagrodę. W 1911 Ferruccio Busoni zachwycony grą Haskil zaproponował jej studia u siebie, lecz nie skorzystała z tej możliwości. W 1912 Ignacy Jan Paderewski podziwiał jej grę i sugerował odbycie tournée po Ameryce.

Plany studiów i występów Haskil pokrzyżowała choroba (poważne skrzywienie kręgosłupa), która wyłączyła ją z aktywności na 4 lata. Ponownie pojawiła się na estradzie w 1921. W 1924 występowała w Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie, w 1926 po raz pierwszy w Londynie. W 1927 ponownie występowała w Stanach Zjednoczonych z towarzyszeniem orkiestry pod batutą Leopolda Stokowskiego oraz wykonując razem z Eugène’em Ysaÿe’em wszystkie sonaty skrzypcowe Beethovena.