W latach 1927–1949 mieszkała w Paryżu. Zmuszona do ucieczki przed hitlerowcami przeniosła się na pewien czas do Marsylii, a po zajęciu Francji Vichy do Szwajcarii. W czasie pobytu w Marsylii przeszła operację usunięcia guza mózgu, który powodował ciężkie migreny i stopniową utratę wzroku.

Po II wojnie światowej przyjęła obywatelstwo szwajcarskie i w 1949 zamieszkała w Genewie. W tym czasie kariera Haskil rozwinęła się ponownie. Występowała z orkiestrami kierowanymi przez Ernesta Ansermeta, Pierre’a Monteux, Leopolda Stokowskiego, Josepha Keilbertha, Igora Markevitcha, Sergiu Celibidache, Ferenca Fricsaya, Rafaela Kubelíka, Carla Marię Giuliniego i Herberta Karajana. Stałym partnerem koncertowym Haskil był skrzypek Arthur Grumiaux. Wykonywała w tym czasie muzykę m.in. Scarlattiego, Mozarta, Beethovena, Chopina, Schumanna, Schuberta, Liszta, Skriabina, Debussy'ego, Ravela, de Falli, Rachmaninowa, Hindemitha. Odznaczona została Legią Honorową.

Zmarła w wyniku nieszczęśliwego upadku. Została pochowana w Paryżu na Cmentarzu Montparnasse.