Sekwencje powstały tak samo jak tropy, z melizmatu Alleluja (jubilacji). Sekwencje pisane były prozą rymowaną. Z biegiem czasu przekształcają się w tzw. historię rymowaną o świętych. Poprzez sekwencje do chorału dostawały się toni ficti, dlatego zakazano także sekwencji. Oficjalnie na soborze trydenckim zatwierdzono jedynie pięć: Veni Sancte Spiritus (na Zielone Świątki) – Przybądź Duchu Święty; Lauda Sion Salvatorem (na Boże Ciało) – Chwal, Syjonie, Zbawiciela; Dies irae – Dzień gniewu; Victimae Paschali Laudes (na Wielkanoc) – Ofiarujmy chwałę w wierze; Stabat Mater dolorosa (w Wielki Post) – Stała Matka (boleściwa).
Sekwencje o świętych w Polsce
Sekwencje o świętych były ulubioną formą religijnej muzyki w Polsce (św. Wojciech, św. Stanisław). Najstarszy rękopis to sekwencja o św. Stanisławie. Drugi rękopis z XV wieku obejmuje legendę o św. Stanisławie. Druga część to legenda o św. Wojciechu, anonimowy autor umieścił hymn o św. Stanisławie – Gaude Mater Polonia. Ten hymn został opracowany w XVIII w. – Grzegorz Gerwazy Gorczycki. Spełnia on rolę hymnu kościelno-państwowego.