77..
Według Johna z Wallingfordu król Edgar podjął decyzję o takim podziale na wiecu w Yorku po to, by obszarem tym nie zarządzał tylko jeden człowiek. Historia Regum twierdzi, że taki podział miał miejsce nie w czasach Oslaca, lecz Osulfa i linią graniczną była raczej rzeka Tyne niż Tees. To sprawozdanie jest postrzegane jako mało wiarygodneD. Whitelock, The Dealings of the Kings of England with Northumbria in the Tenth and Eleventh Centuries, w: The Anglo-Saxons. Studies in some Aspects of their History and Culture presented to Bruce Dickins, red. P. Clemoes, s. 77-78..
Dokonania Oslac niejednokrotnie poświadczał akty prawne króla Edgara i sprawiał wrażenie oddanego sługi.
De primo Saxonum adventu podaje, że Oslac wraz z Eadulfem z Bamburgha i biskupem Chester-le-Street Ælfsige'iem towarzyszyli szkockiemu królowi Cináedowi mac Maíl Coluimowi w drodze do rezydującego w Wesseksie króla Anglii Edgara Spokojnego: Dwaj earlowie (Oslac i Eadwulf) wraz z Ælfsige'iem, biskupem St Cuthbert [968-90] eskortowali Cinaeda do króla Edgara. Kiedy Cinead oddał królowi należyty hołd, otrzymał w darze ziemię Lothian, po czym został odesłany do swych nowych ziem. O ile do tego wydarzenia w ogóle doszło, to musiało mieć miejsce między rokiem 968 a 975, czyli w latach, kiedy Ælfsige był biskupem, a Edgar umarł.